Stefan Niewitecki

Stefan Niewitecki (17 sierpnia 1895 - 25 maja 1967) był sierżantem pilotem Wojska Polskiego. Urodził się w Szubinie jako syn Józefa i Apolonii z domu Marten. Po wybuchu I wojny światowej służył w armii cesarstwa niemieckiego, gdzie przeszedł szkolenie lotnicze w Grudziądzu i Poznaniu. Walczył na froncie zachodnim, a po zestrzeleniu 3 maja 1918 roku trafił do niewoli brytyjskiej. Po uwolnieniu wstąpił do armii Hallera, a następnie służył w polskim lotnictwie, między innymi w 2. i 14. eskadrze wywiadowczej. Brał udział w walkach powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej. Podczas lotu rozpoznawczego we wrześniu 1920 roku jego samolot został 14 razy trafiony, a on sam został ranny.

Po przeniesieniu do rezerwy w listopadzie 1920 roku zamieszkał w Bydgoszczy i prowadził przedsiębiorstwa. Był członkiem i prezesem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, należał też do Stronnictwa Narodowego i Bractwa Kurkowego w Żninie. W czasie II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej, a następnie w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Po demobilizacji w 1946 roku wrócił do Polski i osiadł w Szczecinie, gdzie zmarł. Otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari oraz Polową Odznakę Pilota.

Na podstawie artykułu „Stefan Niewitecki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.